Net als zes jaar geleden is Maurits Van Liedekerke kandidaat op de N-VA-lijst voor de komende gemeenteraadsverkiezingen. Van Liedekerke, die een loopbaan lang als politiek commentator bedrijvig was, grijpt als actief gepensioneerde nog regelmatig naar de pen.
Onder meer wanneer anderstalige reclame in de brievenbussen van zijn gemeente valt, is hij er als de kippen bij om de afzender erop te wijzen dat Herne in Vlaams-Brabant ligt en dat de voertaal er het Nederlands is. Vooral immobiliënmaatschappijen en notarissen van over de taalgrens lappen de taalwetregels wel eens aan hun laars. Ook bepaalde grote merken moeten op wat meer taalhoffelijkheid gewezen worden.
Van Liedekerke: ‘Daarbij krijg ik vaak bagger naar het hoofd, ook van dorps- en streekgenoten die mij kleinzerigheid en onverdraagzaamheid verwijten. Toch beseffen meer en meer afzenders dat ze fout hebben gehandeld en vinden ze mijn klacht terecht.’
Zijn zo’n acties de dag van vandaag nog nodig?
Van Liedekerke: ‘Er zijn meerdere redenen. Onze gemeenten liggen aan de taalgrens, tal van bewoners gaan in Edingen winkelen. Vandaaruit krijgen ze publicitaire boodschappen toegestuurd, vaak eentalig. Bovendien komen in onze gemeenten steeds meer anderstaligen wonen. Wat die mensen thuis praten is privé, van hen mag echter verwacht worden dat ze zich, beetje bij beetje, aan de taal van Vlaams-Brabant aanpassen. Er worden trouwens voldoende mooie kansen aangereikt om taallessen te volgen. Verder sta ik in bewondering voor de schooljuffen in Herne die leerlingen van over de taalgrens Nederlands aanleren.
Op taalintegratie moet toegekeken worden. Want wat ooit met Vlaamse gemeenten in de rand rond Brussel gebeurd is, mag zich hier niet herhalen.’
Gemeentebesturen zullen zeggen dat ze daar niks tegen kunnen doen. Is dat zo?
Van Liedekerke: ‘Dat is niet zo. Toen ik tussen 1977 en 1982 in de gemeente Liedekerke schepen was, schreef ik met goedkeuring van het schepencollege, brieven naar anderstalige afzenders. Onze actie liep onder het motto Voor het te laat is. Grote winkelketens, immobiliënkantoren, ook de NMVB, voorloper van De Lijn, had haar uurroosters nog tweetalig in het straatbeeld. Ons geschrijf heeft geholpen, daar ben ik van overtuigd. Gemeentebesturen kunnen op dat vlak dus zeker wat bereiken. Maar ze moeten het ook willen. En vooral niet bang zijn van anderstalige kiezers.’
Hoe zou jij het in Pajottegem aanpakken?
Van Liedekerke: ‘Door het nieuwe gemeentebestuur een verantwoordelijke schepen de opdracht te geven om toezicht te houden op het taalgebruik in onze gemeente. En die, met goedkeuring van het schepencollege, de foute afzender op een vriendelijke maar kordate manier aanschrijft. Ook borden aan woningen of gronden met 'A vendre' of 'A louer' zou ik doen vervangen. Het visuele aspect is daarbij van groot belang.’
In je verkiezingsfolder staat dat je een ‘actief gepensioneerde’ bent. Wat wil dit zeggen?
Van Liedekerke: ‘In de journalistieke wereld is het de gewoonte om collega’s op rust als ‘actief gepensioneerde’ te vermelden. De meesten van hen blijven inderdaad op een of andere manier aan de slag als auteur, waarnemer of commentator. In mijn geval schrijf ik graag over erfgoed en historische gebeurtenissen die met het Pajottenland te maken hebben. Ook poëzie vind ik belangrijk, vandaar mijn inzet voor de jaarlijkse Gedichtendag en mijn facebookpagina POëZIEDORP HERNE, tijdens corona opgericht.’
Mag ik aannemen dat er op dat vlak nog wat op komst is?
Van Liedekerke: ‘Als alles goed loopt, verschijnt eind november het boek Histories van bij ons met drie verhalen die zich in onze regio haast gelijktijdig hebben afgespeeld.’
We weten dat de fusienaam Pajottegem niet je ding is. Je zat nochtans is de jury die de naam als eerste in de Top 5 heeft geplaats.
Van Liedekerke: ‘Ik was inderdaad lid van het selectieteam van Herne en later ook van de beslissende jury. In beide jury’s heb ik mij meteen tegen de naam P********M verzet. Die naam voluit gebruiken, doe ik niet. Trouwens de ultieme jury was een klucht. Het gezelschap bestond uit veertien personen waarvan 12 bestuur-gebonden leden: burgemeesters, algemeen directeurs, gemeenteambtenaren, de begeleidende firma. Verder twee neutrale leden waarvan één de meerderheid volgde, waardoor ik moederziel alleen stond.’
Maar de 5 geselecteerde namen werden ter stemming aan de bevolking voorgelegd? Dat was toch een democratisch referendum?
Van Liedekerke: ‘Daar lijkt het op, maar was dat wel zo? De keuzemogelijkheden die aan de bevolking werden voorgelegd hadden een ernstig tekort. Want naast de 5 geselecteerde namen ontbrak de mogelijkheid om tegen te stemmen. Dat wil zeggen dat burgers die zich in geen van de voorstellen konden vinden, slechts één mogelijkheid hadden om dit te laten blijken: nl. door niet deel te nemen aan de stemming. En dat is wat 70% van de stemgerechtigden heeft gedaan.’
Is beweren dat de naam door de bevolking werd gekozen dan onterecht?
Van Liedekerke: ‘De gemeentebesturen beweren dat de uitslag dé keuze van de bevolking was, terwijl de overgrote meerderheid ervan géén van de vijf voorgestelde namen wenste. De ‘winnaar’ kreeg zelfs minder dan 10% van de bevolking van de drie gemeenten, nl. 37% van de 30% stemgerechtigden die deelnamen. Alles samen geen 2.000 van de 25.000 inwoners.’
Was daar niks tegen te doen?
Van Liedekerke: ’Na de bekendmaking heb ik meteen een bezwaarschrift ingediend bij de commissie Binnenlands Bestuur van het Vlaams Parlement. Daarbij ook een overzicht van de vernietigende reacties die vanuit andere gemeenten van het Pajottenland werden geuit. Daarbij waren drie burgemeesters (Roosdaal, Lennik, Dilbeek) en drie gezaghebbende erfgoedkringen.’
Het resultaat van het bezwaarschift vindt Van Liedekerke nog steeds ontgoochelend. Zo antwoordde (5-2-’24) minister van Binnenlands Bestuur Gwendolyn Rutten (Open VLD): ‘Conform het beginsel van de lokale autonomie zal ik het voorstel van naamkeuze van de gemeentebesturen, tot stand gekomen met inspraak van de inwoners van de 3 gemeenten, respecteren en in het Vlaams Parlement Pajottegem verdedigen als naam voor de fusiegemeenten.’
Van Liedekerke: ‘Zo zie je maar hoe schijndemocratie het haalt van de werkelijkheid. Tot in het parlement!’
Je blijft je verzetten tegen de fusienaam?
Van Liedekerke: ‘Ik ben opgegroeid aan de Dender tussen de hoppevelden en de abdij van Affligem, heb tien jaar in Liedekerke gewoond en woon nu meer dan 40 jaar in taalgrensdorp Herne. Ik ken het DNA van onze regio en het verschil tussen het verstedelijkte en het landelijke Pajottenland. Het voorstel om het landelijke gedeelte tot een beschermd boeren-natuurlandschap te verheffen, was dan ook terecht. Dat vier burgemeesters dit hebben verhinderd is totaal onbegrijpelijk. Van een gemiste kans gesproken!’
Maar wellicht wilden ze vooral de land- en tuinbouw beschermen?
Van Liedekerke: ‘In beschermde natuurgebieden zijn land- en tuinbouw niet tegenstrijdig, ze maken er deel van uit. Kijk naar onze buurlanden waar in beschermde landschappen natuur én landbouw volop floreren, ze vullen elkaar aan. Maar ja, als de Boerenbond neen dicteert is het neen.’
We zagen dat ook je dochter Karlien kandidate is. Wat voor iemand is zij?
Van Liedekerke; ‘Karlien is reeds zes jaar lid van het Bijzonder Comité Sociale Dienst in Galmaarden. Ze is van nature zeer empathisch ingesteld. Als zelfstandige doet ze aan voetverzorging en huidbehandeling. Het is mooi om zien hoe ze, vaak op aanraden van huisartsen, mensen weer ‘nieuwe voeten’ geeft. Ook haar werk in woon-en zorgcentra is bewonderenswaardig. Op 13 oktober heeft ze mijn stem.’
Stel dat je verkozen raakt. Wat hoop je te bereiken?
Van Liedekerke: ‘Als kandidaat van N-VA sta ik 100% achter het afdelingsprogramma. Alle inwoners van de fusiegemeente krijgen een dezer een exemplaar in de brievenbus. De goed uitgewerkte doelstellingen zijn trouwens ook raadpleegbaar op de webstek van N-VA. Bovendien vind ik dat, nu de 12 dorpen één gemeente van 25.000 inwoners worden, de communicatie met de burgers alle aandacht moet krijgen. Zeker in een tijd waarin tal van mediamogelijkheden voor handen zijn, zonder daarbij inwoners die daar geen gebruik van (kunnen) maken te vergeten.’
Tot slot. Je schrijf de naam Pajottegem nooit voluit. Waarom?
Van Liedekerke: ‘Het Pajottenland telt 47 gemeenten. Dat drie ervan - zonder toestemming van de anderen - zich die naam hebben toegeëigend - zeg maar gestolen hebben - zal voor altijd als een schaduw op hun blazoen blijven plakken. Daar doe ik als ware Pajot niet aan mee. Kiezers die mijn mening daarover delen, moeten dus op mij stemmen.’