Troubadour Willy
Toen ik een van mijn liedjes deelde met een bekende, moest ze denken aan het lied “De Troubadour” van Lenny Kuhr. De melodie van dat lied was me bekend, maar de tekst niet echt. “De Troubadour”, een mooie naam, maar kan ik mezelf wel zo noemen? Ben ik wel een troubadour? Wat is dat eigenlijk, een troubadour, vroeg ik me af. Maar toen ik de tekst deze morgen nog eens aandachtig las, dacht ik: “dat is precies wie ik ben, wat ik doe, hoe ik me voel en wat ik wil bereiken. Eindelijk, na 70 jaar ontdekken wie je bent en wat je nog te doen hebt op deze aardbodem. Dit ben ik, dit mag ik zijn:
Hij zat zo boordevol muziek, hij zong voor groot en klein publiek,
hij maakte blij, melancholiek, de troubadour.
Voor ridders in de hoge zaal, zong hij in stoere, sterke taal,
een lang en bloederig verhaal, de troubadour.
Maar ook het werkvolk uit de schuur hoorde zijn lied vol avontuur,
hoorde bij 't nachtelijk keukenvuur, de troubadour, de troubadour.
En in de herberg van de stad, zong hij een drinklied op het nat,
voor wie nog staan kon en wie zat, de troubadour, de troubadour. …
Als het weer mee zit, ga ik regelmatig naar Halle mijn liedjes zingen. Op de Grote Markt, de winkelstraten in de buurt, op een terras, of in het park kan je me dan ook wel eens tegenkomen. Zo ontstaan er dikwijls mooie ontmoetingen met oude bekenden of mensen die ik voor het eerst zie, die even blijven staan om te luisteren en een babbeltje te doen. Op een keer in het park dacht ik “niemand luistert, het wordt niks vandaag”. Maar ik had me vergist. Een vader met zijn 2 dochtertjes van een jaar of acht, waren wel aan het luisteren.
Ze plukten een madeliefje uit het gras en een van de zusjes kwam het me geven en zei:
“Hier, een bloemetje voor jou omdat je mooi kan zingen en gitaar spelen”. Een klein minuutje daarna volgde haar zus. Ik werd onverwacht in de bloemetjes gezet. Dat ga ik nooit vergeten.
Een paar maanden geleden kwam een sympathieke dame ineens vlak voor mijn neus staan en vroeg:
“Uit welke bron haal jij de kracht om hier zomaar op de straat te zitten zingen?”
Ik was onder de indruk van dat compliment, dacht even na en zei, wijzend naar de hemel: “Uit Degene die op dit moment de zon doet schijnen”. “Ik ben dierenarts” zei ze. Mm, dat is interessant zei ik, want ik heb een liedje over een dier, een torenvalk waardoor God me getroost heeft. Zou ik dat eens voor jou persoonlijk mogen zingen? En dan volgde het ontroerende lied over de zoon die ik moet missen. Ja, mijn liedjes maken blij maar ook melancholiek. Diepgaande liedjes, met nu en dan een knipoog naar de hemel. Maar ook grappige, heel grappig zelfs, passeren de revue. Geen verhalen die uit mijn duim gezogen zijn, maar verhalen die ik zelf meegemaakt en gezien heb. Toen ik gisteren met mijn plooifiets en de bus van Aalst naar Ninove reed, had ik het gevoel dat ik als het ware in realtime in een film zit waarbij ik tegelijkertijd acteur en toeschouwer ben.
Woensdag 17 juni is het zover. Dan sta ik van 15u tot 17u, Deo volente, op de KIOSK op de Grote Markt in Halle en mag ik zijn wie ik ben: Troubadour Willy. Gratis en iedereen welkom. Bij deze heel veel dank aan Stad Halle, voor de warme welkom die ik er steeds weer mag ervaren op straten en pleinen!
