Wie op sociale media berichten uit Roosdaal en het Pajottenland volgt, komt regelmatig fotoreportages tegen van Ilse Van Droogenbroeck. Het zijn onder meer reportages van wedstrijden van G-Wielrenners. Een van de beoefenaars is haar echtgenoot Patrick Van Den Brande. Vorig weekend werd hij in Wingene gehuldigd als Kampioen van Vlaanderen in de MH-3klasse. We trokken naar Patrick voor een babbel.
Dag Patrick,
Eerst en vooral gefeliciteerd met je titel van Kampioen van Vlaanderen. Hoe heb je die titel gewonnen?
“Het kampioenschap van Vlaanderen is een jaarlijks regelmatigheidscriterium en telt zeven wedstrijden waarvan twee tijdritten. Het is een open kampioenschap, dus Waalse en buitenlandse collega’s doen er ook aan mee. En de Vlaming met de meeste punten krijgt uiteindelijk de kampioenentrui.”
Regelmatig zien we je op training door de Roosdaalse straten fietsen. Omdat je uit een minder gekende sporttak komt, vragen mensen zich wel eens af wie daar voorbij komt op zijn ligfiets. Vertel je ons eens wie Patrick Van Den Brande is?
“Ik ben geboren in 1975 in Lier, opgegroeid in Westerlo, in de Antwerpse Kempen. Sportief ben ik altijd geweest: voetbal, fitness, mountainbike, lopen. Ik heb meerdere sporten beoefend. In 1996, op mijn 21ste had ik een motorongeval. Na mijn revalidatie ben ik terug fanatiek beginnen sporten. In 1997 ben ik beginnen handbiken gecombineerd met rolstoelatletiek. Het handbiken was een gloednieuwe sport en dus nog niet paralympisch. Mijn droom was zoals velen: de paralympics halen. Dus ben ik die periode ook aan rolstoelatletiek gaan doen, namelijk het wheelen. Omwille van medische redenen ben ik toen moeten stoppen met competitie, maar ben wel altijd recreatief blijven fietsen. In 2007 heb ik mijn vrouw Ilse leren kennen. Ik ben naar Roosdaal verhuisd en terug in competitie gekomen met de handbike. Dat gebeurde ook door de steun van Ilse, zij is een grote motivator voor mij. In die periode heb ik ook de meeste buitenlandse races gedaan, de populariteit van het handbiken was toen op een hoogtepunt.”
Lees verder onder de foto. Patrick Van Den Brande (midden) met de trui en de medaille van Kampioen van Vlaanderen.
Dan heb je al in verschillende landen aan wedstrijden deelgenomen?
“Zo kan je het stellen, ja. De grootste wedstrijden waren toen de Duitse marathons met als hoogtepunt de koers in Berlijn. Maar ook bij wedstijden in Frankrijk, Tsjechië, Nederland en Lanzarote stond ik aan de start. In 2012 heb ik terug een pauze moeten inlassen vanwege een schouderblessure, maar drie jaar geleden is het terug beginnen kriebelen. Zo ben ik terug in competitie gegaan met als doel het Belgisch kampioenschap van 2027. Het zou dan 30 jaar geleden zijn dat ik aan de start van het eerste Belgisch kampioenschap stond. Intussen ben ik nog als enige overblijvende actieve handbiker uit die periode. En trainen… dat doe ik meestal langs de Dender, voor de veiligheid.”
Jullie rijden ook met gesofisticeerd materiaal. Is het moeilijk zoeken naar de gepaste fiets? En wat is er belangrijk aan het materiaal om goed te presteren?
“De evolutie van ons sportmateriaal heeft een hele ontwikkeling doorstaan. Mijn eerste fiets kwam uit Canada. Dat was toen topmateriaal, kostte 120.000 frank of 3.000 euro. Dat was de prijs voor een stalen ligfiets en bijna het enige model dat er in die tijd te verkrijgen was. Nu rijden we met lichte carbonfietsen en net zoals de profs met de nieuwste schakelsystemen, carbonwielen, wattagemeter, en zo meer. Nu mag je rekenen op 20.000 euro voor een exemplaar, zonder reservewielen of zo. Fietsen kunnen ook op maat worden gemaakt maar dan gaat de prijs nog een beetje omhoog.”
Is jullie begeleiding ook geëvolueerd zoals bij andere sporten?
“Het is inderdaad niet alleen de fiets die een ontwikkeling heeft doorstaan. Atleten van nu werken samen met een sportcoach en een voedingscoach. Ik train ook dagelijks onder begeleiding van een coach.”
Lees verder onder de foto.
Hoeveel jaar doe je aan G-Wielrennen? En in welke klasse rijd je? Want er zijn meerdere reeksen.
“Ik ben dus nu aan mijn 28e jaar als handbiker bezig, recreatief en in competitie. Ik kom zelf uit in de MH3-klasse. Afhankelijk van je letsel wordt je in verschillende klassen ingedeeld, van de MH1, MH2, MH3, MH4 tot de MH5. Dat is Male Handbike en de nummer van je klasse. 1 geldt voor de meest beperkte atleet, tot 5 met de lichtste beperking. In de vijfde klasse zitten meestal de sporters met beenamputaties.”
Het seizoen zit er bijna op. Kijk je al uit naar volgend jaar en heb je al doelen in je hoofd?
“Er zit een pomp in mijn buik tegen de spastisiteit. Die moet deze winter worden vervangen. Hopelijk kan die operatie zo snel mogelijk plaats vinden zodat ik kan beginnen aan de voorbereiding van volgend seizoen. Eind maart 2026 hebben we een tijdrit in Zolder waar we ons kunnen kwalificeren voor de wereldbeker in Oostende. Het zou mooi zijn dat ik daar eens zou kunnen deelnemen. En verder focus ik me op het open Vlaams kampioenschap en op een paar races in Nederland.”
We wensen je het beste met de medische tussenkomst deze winter en zeker een spoedig herstel. En een mooi palmares in 2026.
Foto’s: Ilse Van Droogenbroeck
