Naar jaarlijkse gewoonte organiseert Zin in Kunst Gooik een Kunstwandeling op diverse locaties. De Kunstwandeling ‘Zin in Kunst’ vindt plaats op zaterdagen 6 en 13 september 2025 van 13u tot 19u en op zondagen 7 en 14 september 2025 van 10u tot 18u. Rudy Boon en Guy Van Vreckem bouwen in De Cam een Installatie van 40 werken - met als thema:
Ook Atelier Marleen is aanwezig omdat Jelle en Marleen enkele presentaties en vele lijsten hebben verzorgd (waarvan vele met gerecycleerde materialen). "Sommige presentaties waren echt een uitdaging en zijn toch een beetje bijzonder – we zijn er in ieder geval fier op."
Verborgen collectie
Jozef Vanden Borre (de grootvader van Guy) hield ruim 70 jaar een collectie grote glasnegatieven verborgen op zijn zolder. De glasnegatieven werden op 7 juni 1917 gemaakt door iemand met initialen ‘M.v.H’. Met deze opnames reproduceerde M.v.h. een grafisch werk vervaardigd door de Duitser ‘E.Z.’, die dit uitvoerig werk voltooide in maart 1916.
"Na het digitaliseren van de negatieven merken we op dat de beelden aansluiten en dat ze 2 verschillende panorama’s vormen: eentje gericht naar de frontlijn en eentje uitkijkend naar het land achter het front."
"We konden de plaats waar ze gemaakt werden ongeveer situeren. Ze werden gemaakt in de buurt van Schoorbakke waar de IJzer een grote bocht maakt. Op dit punt waren de Duitsers tot achter de IJzer doorgedrongen en lag de frontlijn ter hoogte van de spoorlijn Diksmuide – Nieuwpoort (nu een fietspad – de Frontzate). Deze spoorbedding lag/ligt een halve meter hoger dan het omliggende landschap en diende toen als uitkijkpunt voor de Belgische soldaten. De Duitse opmars werd op 28 oktober 1914 hier gestopt door het onder water zetten van de IJzervlakte ‘s nachts. Die actie had tot gevolg dat de frontlijn quasi niet meer veranderde gedurende de 4 lange oorlogsjaren."
Werden deze panorama’s gemaakt als voorbereiding op een aanval, of louter creatief?
Waarom maakte men er een reproductie van in 1917 op 8x10” glasnegatieven?
Hoe kwamen ze in het bezit van Jozef Vanden Borre?
Waarom hield hij ze heel zijn leven opgeborgen in een koffer ergens op zolder?
Allemaal vragen waar we geen antwoord op hebben…
Recent is de oorlogsdreiging sterk toegenomen en sedert het begin van dit jaar worden we bijna wekelijks met dramatisch en bijna niet te geloven nieuws geconfronteerd. Zoals David Van Reybrouck recent opmerkte (De Morgen – 5 juli 2025) lijkt het of een aantal leiders vastbesloten zijn de wereld af te breken. Zelf hebben deze leiders (alle geboren na de 2e WO !) een vergevorderde leeftijd zodat zij de gevolgen van hun daden niet meer gaan meemaken (Poetin is 72, Netanyahu 75 en Trump 79).
Ook bij ons in Europa wordt door vele politieke leiders een militair agressieve taal gehanteerd om hogere uitgaven in militaire aankopen, een inperking van onze vrijheden en het terugsturen van immigranten, te verrechtvaardigen. Bij de verkiezingen winnen partijen die dergelijke retoriek aanhangen aan belang. Onder hun aanhang wordt de militaire steun aan Oekraïne in vraag gesteld en is er weinig medeleven voor de vrouwen en kinderen die in het conflict in Gaza massaal worden gedood.
Hoe kan het dat een seniorenclub van rijken de wereld domineert?
Waar is de wijsheid bij diegenen die de leiding in handen hebben?
Waarom tonen velen geen medeleven met de burgerslachtoffers die deze acties veroorzaken?
Waarom leggen we ons allen hierbij neer en kopen we noodpakketten?
Allemaal vragen waar we geen antwoord op hebben…
We denken terug aan de woorden van Marnix Gijsen uit zijn pacifistisch essay: ‘Nooit meer oorlog’… De gruwel van de Grote Oorlog had geleid tot vredesbewegingen die, miljoenen doden indachtig, de hoop koesterden dat dit ‘nooit meer mocht gebeuren’. Klaprozen (‘poppy’s’) werden het symbool van de menselijk tol van de oorlogen. Deze ‘remembrance poppy’s’ verwijzen naar het gedicht ‘In Flanders Fields’ dat op 3 mei 1915 geschreven werd door de Canadese arts John Mc Crae. nadat hij recupereerde van een aanval met gifgas die hij had overleefd. Klaprozen waren de eerst planten die groeiden op de aarde die door bommen en branden tot zwarte as was verschroeid…
Guy en Rudy lieten zich door de panorama’s inspireren voor het maken van deze installatie. Zij brengt de gruwelen van oorlogen in herinnering. Maar vooral wil zij de hoop aanwakkeren en koesteren dat wapens nooit meer zullen opgenomen worden door burgers wiens partners en kinderen er de slachtoffers zouden van worden.