Op 11 november wordt in ons land 'Wapenstilstand" herdacht. Dat gaat in alle gemeenten gepaard met het neerleggen van bloemen aan gedenktekens en graven van gesneuvelden en oud-strijders en een toespraak door lokale overheden. De Lennikse gemeenteraadsvoorzitter Erik O week af van het klassieke patroon van de gelegenheidsteksten en vertelde hoe hij als mens de naweeën van de oorlogen ervaarde. We geven deze opmerkelijke woorden hieronder weer.
"Ik sta hier vandaag met gemengde gevoelens".
Wat ik wil vertellen, komt niet uit boeken over verre oorlogen. Het raakt mijn eigen familie.
Op deze zuil staat de naam van mijn grootnonkel Van Kelecom. Hij was een van de weinige mensen uit "Sinte-Mettes" die aan het front van 1914 sneuvelden. Hij kwam om in Tilff, bij Luik.
En hier stond ik ook jarenlang samen met mijn vader.
Voor hem was 11 november een bijzondere dag. Ik bracht hem altijd stipt naar de herdenkingen in Lennik. Eerst naar Sint-Martens. Daarna volgde de tocht door Sint-Kwintens. En ten slotte was er de gemeentelijke receptie, met zijn makkers.
Eén voor één vielen die makkers weg. Maar hun vlag moest altijd mee. In een versleten witloofdoos, met een wankele vaandelstok.
Mijn vader was grenadier en oud-strijder van 1940–1945. Hij kende de vuurlijn. De doodsangst onder de Duitse Stuka’s. En het gemis van makkers die na de Slag aan de Leie niet terugkeerden.
Hij zag ook lange rijen gewone mensen op de vlucht. Beschoten door diezelfde vliegtuigen. Op weg naar onbekende plaatsen. Daarna volgde de krijgsgevangenschap. In een vreemd land, waar hij als minderwaardig werd behandeld.
Het raakte me telkens weer wanneer hij huilde bij de Last Post. Hier in Sint-Martens, of aan de Menenpoort. Als zoon vergeet je dat niet.
Na zijn terugkeer ging hij in het verzet. Wat hij in Duitsland had meegemaakt, had hem daartoe gebracht.
Toen hij ouder werd, vertelde hij zijn zonen steeds meer. Hij kon zijn ervaringen ook beter in perspectief plaatsen. Oorlog kan het beste én het slechtste in mensen naar boven halen. Aan beide kanten. Heldenmoed, maar ook de kans om anderen kwaad te doen.
Nu, meer dan tachtig jaar en drie generaties later, wil ik in zijn naam een oproep doen. Laten we de spanningen die bij sommige families nog leven over die tijd, achter ons laten.
Laten we samen kiezen voor vrede en samenhorigheid. Het is tijd voor verzoening. Voor een open gesprek over die periode. En om die verhalen een plaats te geven in de geschiedschrijving van Lennik.
Vandaag zien we opnieuw loopgraven in Oekraïne. Bombardementen in Palestina. De waanzin in het Midden-Oosten. En oorlog in Congo.
En die lijst is niet volledig.
Telkens weer zien we hoe despotische leiders met grote ego’s oorlog aanwakkeren.
Door open te spreken over de oorlogservaringen van onze ouders en grootouders, kunnen we jongeren helpen. Helpen om zulke leiders te onderscheiden van politici die het eerlijk menen.
Laten we hun ook meegeven dat problemen meerdere kanten hebben. En dat we altijd de weg van overleg moeten zoeken. Nooit die van wapens.
Ik dank u voor uw aandacht."