Na de coronapandemie besloot het lokaal bestuur van Geraardsbergen om een kunstzinnige ontmoetingsplek in te richten in de stad. Niet zomaar een standbeeld of een herdenkingsplek, wel een buitenlocatie waar ontmoeting, verbinding en solidariteit centraal staan.
De keuze viel op een lapje grond tussen het A.S.Z. Ziekenhuis en de Kunstacademie. Het ziekenhuis is dan ook een symbolische plek, want waar beleven mensen meer persoonlijke crisissen dan in een ziekenhuis en waar hebben ze net nood aan verbinding, troost en warmte?
Er werd op deze plaats algauw gestart met het oprichten van een paviljoen. Het paviljoen is echter zo veel meer dan enkel een toevluchtsoord voor patiënten en bezoekers van het ziekenhuis. Het is een ontmoetingsplek, een vrije ruimte voor artistieke expressie en experiment voor iedereen, jong, oud, inwoner en toerist.
Op zaterdag 21 september 2024 verwelkomde burgemeester Ann Panis de aanwezigen en werd het herdenkingsmonument met een vleugje zang en muziek onthuld.
Ann Panis: "Onze inwoners van onze stad zijn corona zeker en vast nog niet vergeten. Wij hebben enkele inwoners die het helaas niet meer kunnen navertellen en dat blijf toch een wonde. Dit plekje in het hartje van onze stad is de ideale plaats om te ontmoeten en te ventileren, samen."
Bemiddelaars Godart Bakkers en Arne De Winde gingen vervolgens in gesprek met Matthias Desmecht, ontwerper van ODA architecture, Elien Ronse, beeldend kunstenaar en jurylid van de werkgroep Raymond Wauters.
Matthias Desmecht: “Het is een kunstwerk als uitdrukking van geborgenheid. Een zadeldak, een beschermlaag, een veilige hoogte, een archetype, een vertrouwde vorm, een huis, een kapel.”
Een structuur als sculptuur.
“Een absoluut minimum aan beschutting, een sacrale plek, een heldere structuur, een fragiel evenwicht, een zwevende object, een stapeling van elementen, een zuivere uitdrukking van materie”, gaat Elien Ronse, beeldend kunstenaar verder.
Centraal staat een tafel.
“De tafel is een functioneel object. Rondom de tafel kan je zitten, omsloten door de glazen wanden, beschut tegen regen en wind. De tafel is een symbolisch object.
Van oudsher komen mensen samen rond de tafel. De tafel is een sculptuur. Een massieve blok, als een sokkel of een herdenkingssteen in een kapel.”
Regenwater, dat vaak onopgemerkt voorbijgaat, wordt opgevangen en geleid naar twee open waterbassins. Het zwevende fundament, een technisch kunststuk, laat het regenwater vervolgens zachtjes onderdoor stromen, waar het de tijd krijgt om langzaam in de aarde te verzinken.
Het water creëert een bijna sacrale sfeer, en samen met de weelderige vegetatie brengt het tegelijkertijd een vleugje poëzie en natuurlijke verkoeling naar de stad. De opdracht, die begon als een idee om een monument te creëren als stille getuigen van de corona epidemie, is uitgegroeid tot een artistieke ontmoetingsplek.
Dit kunstwerk, in al zijn eenvoud, dicteert geen specifieke functie maar is een oase in de drukte. Het is een artistieke vrijplaats. Een lange tafel, symbool voor menselijke interactie, staat centraal.
Het is een sacrale ontmoetingsplek waar de zoektocht naar beschutting en betekenis samenkomen.
Er werd ook nog een getuigenis afgelegd over de coronacrisis door sportarts Nico Rooselaer en een woord van dank door Alain Parewijck, administratief directeur van het A.S.Z.: "Voor het ziekenhuis en diegenen die het blijvend moeten herdenken en ja, die betrokken geraakt zijn in die verschrikkelijke periode in ons leven maar die we gelukkig nu achter ons kunnen laten dankzij ook bijna de bovenmenselijke inspanningen van elkéén in de medische sector, is toch nog eens belangrijk om dat nog eens te memoreren." Er werd afgesloten met een receptie.
Foto’s: ©Chris Noerens